Een moment waarop je iets beloofde.

Iets aan anderen beloven is dat wel echt zinvol? Iets aan jezelf beloven is dat  wel echt zinvol? Sowieso is iets beloven mogelijk wel nergens op gebaseerd. Niets objectiefs in het vizier. Een zin vol onzin. Een belofte zonder grond. Een  ijdele intentie. Een meegenomen frustratie waarin je zelf verzuipt zonder  reddingsboei. Zonder kaartje retour naar je vage bestemming. 

Altijd curieus, overnieuwsgierig zelfs, hoe het beloven bij anderen afloopt. Bij  mezelf is dat geen onbekende. Bekend terrein. Ontgonnen en niet voor  herhaling vatbaar. Ongeschikt als instrument. Beloftes zijn fascinerende  verschijnsels. Meer helaas niet. Een mindset om snel te vergeten maar waaraan  je wordt herinnerd op een onbewaakt moment. Soms groot, soms klein. Soms  overspoeld door een saus van traditie. Zelfs van familie-eer, een onbestaande  realiteit, nooit in een ernstig boek vervat en enkel bestaande om tot niets of  zelf destructie te lijden. Lijden in de beeweg, de kalvarietocht van innerlijke  groei maar vooral neergang. Zonder kruis. Zonder wederopstanding. Zonder  wonderbare visvangst of vermenigvuldiging. 

Houden we onze belofte of niet? Vraagstuk der dwaasheid. Staan er straffen op,  op het niet nakomen ervan? Burgerlijke ongehoorzaamheid volgens een  neergeschreven artikel in een vergeeld Napoleonverhaal. De bijbel van de  rechtbank en dame weegschaal. Soms knabbelt de eekhoorn van de realiteit  eraan en blijft er enkel een lege afgepeuzelde dennenappel over. Klaar voor de  composthoop tussen de halfverrotte groenten en het platgetrapt fruit,  waarvoor zelfs de ondankbaarste kip zou bedanken. Vooral deze die haanloos  door het leven gaat noodgedwongen. 

Beloften kunnen een glibberige wereld zijn. Eentje van beeldspraak en bruine  zeep. Eentje waar je op uitschuift recht het decor van het leven in. Gladder dan  het ijs dat nodig is voor de Friese Elfstedentocht, die toch weer wordt  uitgesteld. De uitstelziekte. 

Ja, beloften zijn een waterbed. Niet noodzakelijk lekgeprikt door onbevredigde  behoeften. Op en neer schommelend als waren er getijden die je beloften en  holle woorden het strand op wilden gooien zonder dit ooit te kunnen bereiken. Geen schelpjes cultuur. De onbereikbaarheid van onze niet uitgesproken 

zinnen en gedeelten ervan. Het gebrek aan realiteitszin of juist het te veel eraan  om los te laten. Wat niet vasthangt aan je toekomstbeeld. Het beeld van je  eigen schepping naar morgen toe. The Day after. 

Wij zijn vrij om te beloven. Wij zijn vrij om te geloven. Maar vooral zijn we vrij  om te zijn wie we willen zijn. Dat beloof ik u.