Nieuws

Ik zie hem liggen van hier en hoor hem dikwijls op me roepen van ver. Heel in verte. Is het mijn vriend, dat is moeilijk te zeggen. Is hij wat onmisbaar, daar is het antwoord al wat gemakkelijker op te geven. Zelfs zonder enig verder nadenken, zonder de wenkbrauwen te moeten fronsen. Zonder rimpels te forceren. Die mogen gewoon op hun dagdagelijkse plaats blijven. Het blijft natuurlijk maar een levensloos ding, een banaal in ieders bezit zijnde gebruiksvoorwerp. Iets waarmee

Niet de volle zon, de ongewenste hagelbui, de prachtige sneeuwvlokken, maar… de regen. Gelukkig is dit maar water, meer niet. Ook niet minder. Levensnoodzakelijk vocht. Recht uit de hemel gezonden. Redelijk proper water, niet naar zweet stinkend, zoals het water dat ikzelf bij een inspanning produceer. Niet naar urine smakend, zoals ik na een drankgelag, zelf produceer. Uit het bijna niets mn edele unieke lichaam verlatend. Meestal kort ervoor en dit tot op heden signalen gev

Wanneer overdreef je? Medelijden bekomen en opwekken. De tranen van je overdrijving in andermans ogen heimelijk of openlijk begroeten. Hun overdreven gesnotter aanschouwen omdat je ze een papieren zakdoekje zou kunnen aanbieden. Nog een ongebruikt exemplaar klaar om bevuilt te worden met een spontane neusinhoud. Of tranen producerende geschminkte ogen. Je troostende schouder presenteren om jezelf ter wille te zijn. Een onbevredigde fase in je dagelijkse cyclus. Wat antwoord

Denk even terug aan je eerste konijn, hond of witte muis die je als kind had. Voor zover je een dier kunt ‘hebben’. Hebben klinkt als bezitten. Bezitterig. Exclusief je eigendom. Een zekerheid: de mens is uiteindelijk ook maar een dier. Soms een ziekelijk dier. Een beest de naam dier niet waardig, laat staan de naam of de benaming mens. Je eerste dier blijft je bij. Geen verplichting maar een spontaniteit. De naam van je eerste lief gaat al eens verloren tussen wal en schip.

Het bestaat, laat dat duidelijk zijn. Laat je niets wijsmaken. Het kan je eigen realiteit zijn. Een moment waarop je niets extra’s nodig had. Kortstondig misschien. Want het leven gaat verder. De behoeften veranderen. Onze hersenen sturen andere impulsen. Ons lichaam protesteert bij gelegenheid en maakt zijn wensen voor de volgende aanstormende periode kenbaar. Soms klopt je hele leven gewoon. Heel gewoon. Bijzonder gewoon. Moet niet meer zijn. Maar allicht ook niet minde

We willen graag iets betekenen voor Annik, een bijzonder lieve dame met een beperking, die zich in een zeer moeilijke woonsituatie bevindt. Annik woont in een eenvoudige bungalow op Schildestrand. Haar vijf katten zijn haar alles; zij geven haar gezelschap, houvast en warmte in het dagelijkse leven. Maar de staat van haar woning baart ons grote zorgen. Vooral de elektriciteit is in zeer slechte staat. Niet zomaar verouderd, maar echt gevaarlijk. Er is letterlijk brandgevaar.

Oproep: wie helpt ons om Annik en haar vijf katten uit een onveilige en brandgevaarlijke situatie te halen? We willen graag iets betekenen voor Annik, een bijzonder lieve dame met een beperking, die zich in een zeer moeilijke woonsituatie bevindt. Annik woont in een eenvoudige bungalow op Schildestrand. Haar vijf katten zijn haar alles; zij geven haar gezelschap, houvast en warmte in het dagelijkse leven. Maar de staat van haar woning baart ons grote zorgen. Vooral de elektri

Iets aan anderen beloven is dat wel echt zinvol? Iets aan jezelf beloven is dat wel echt zinvol? Sowieso is iets beloven mogelijk wel nergens op gebaseerd. Niets objectiefs in het vizier. Een zin vol onzin. Een belofte zonder grond. Een ijdele intentie. Een meegenomen frustratie waarin je zelf verzuipt zonder reddingsboei. Zonder kaartje retour naar je vage bestemming. Altijd curieus, overnieuwsgierig zelfs, hoe het beloven bij anderen afloopt. Bij mezelf is dat geen onb

Veren, simpel toch pluimen. Hetgeen ons dadelijk aan vogeldieren doet denken. Vliegvogels en wandelvogels, groot en klein, van bijna niet waar te nemen met het beperkt menselijk oog tot luchtvullend. Niet vervuilend. Waarom hebben we als tweevoeters ook geen veren? Een lichaam bedekt met. Warm in de winter, koel in de zomer, isolerend met een gunstig EPC attest. Een woonbare tempel, waar je immer in beweging zijnde organen zich prettig verblijven voelen. Maar vooral sterke ve

Kind aan huis, zelfs kleinkind aan huis. De overtreffende trap. Onaangekondigd langskomen, geen concrete afspraak te hoeven maken, de trap afdalen en je bent zonder kloppen op je finale bestemming. Op niet veel plaatsen ben je kind aan huis en kun je zomaar onaangekondigd binnenvallen wanneer het je past. Niet wanneer het anderen past. Mij past. Altijd welkom, zoals op zovele bordjes voor de deur van nobele onbekenden, waar je allicht helemaal geen toegang krijgt. Onbekend

Brieven schrijven lijkt iets van vroeger, een overblijfsel van vergane tijden. Iets wat voor de jonge garde tot een bijna afgesloten verleden behoort. Nochtans hoe leuk was het om op je verjaardag, met vrolijke kerst of Pasen een kaartje in je brievenbus te mogen ontvangen. Of als je op reis ging een aanzichtkaart vanuit je al dan niet verre verblijfplaats naar familie en vrienden te sturen. Een omslag met postzegel erop, pure nostalgie. De zegel nadien uitknippen voor je

En wat komt er dan meestal en bijna onherroepelijk en zo overvoorspelbaar tevoorschijn, allicht de drie. Alle goede dingen bestaan trouwens ook uit drie en dat is scheepsrecht. Het recht van de schepen om te varen waar de wereldleiders of andere terroristen bepalen. Het is zoals de start van een wedstrijd, maar dan in omgekeerde volgorde. De start van iets nieuws. De start van een nieuwe mogelijk al lang op de planning staande uitdaging. De aanvang van een nieuw levensav

We zijn al onze hele leven noodgedwongen samen, van bij de geboorte zeg maar. Misschien zelfs al even voordien, hetgeen ik veronderstel. Zonder enige bewijsvoering. Onafscheidelijk met elkaar, zonder enige vorm van geschreven overeenkomst, verbonden. De een kan niet zonder de ander. Handen zonder bewegen die zich toch roeren in het harde bestaan. Dit kleine niet onbelangrijke deel van mezelf mag zelf zijn verhaal vertellen. Het verhaal van m’n nagelriemen en hun groene jeugdb

Nooit een vrolijk kwetterend kanariepiet exemplaar in m’n bezit gehad, voor zover je een vogel kunt ‘bezitten’. Heb ik dan ook iets gemist ? Wat je niet kent kun je allicht ook niet missen. Ik heb ook niet echt een klik met vleugeldieren en ken er niet echt iets van als ik heel eerlijk moet zijn met mezelf. Ik moet al heel ver teruggraven in mijn kolossale geheugenkaart om een eerste vogelervaring voor de geest te kunnen roepen. Bij mijn grootmoeder, waarmee we in hetzelfde h

Handen kunnen verbinden. Handen kunnen andere handen schudden als begroeting of tijdelijk afscheid. Handen kunnen liefhebben en liefkozen, anderen of jezelf strelen. Maar vuisten zijn ook handen. Maar een welbepaalde foto op m’n iPad brengt me terug naar 15 juni, alweer bijna vijf jaar geleden. De 90 ste verjaardag van mijn eigen moeder, de stichtster van onze vereniging. Deze dag bracht ze, net als de dagen ervoor en de dagen erna in het plaatselijke hospitaal door. Benige

Geen ervaring zo ondergewaardeerd als vertedering. Het bezorgd je een brede of smalle glimlach, een warm gevoel, een helaas maar tijdelijke tevredenheid, een stukje zelfvoldaanheid mogelijk zelfs, een ik ben happy voor de ganse dag feeling. Vertedering is een smeltende, zoete confituurachtige vloeistof die je hele leven en je bestaan verzachten en veraangenamen. Gewoon maar naar je twee rosse viervoeters zien die lekker lui liggen te genieten van wat je denkt door je eigen

Het zal je maar overkomen. Je auto is even de controle kwijt over de weg en belandt in het water. Wat moet je doen en zeker niet doen. Rustig blijven is de boodschap, paniek kan je niet redden, nadenken en gericht handelen wel. Sleutel in het contact laten en de verlichting aanzetten, ook de binnenverlichting, je wil gezien worden zodat anderen je locatie kunnen bepalen. Gordel losmaken, die heb je niet meer van doen. Desnoods doorsnijden. Je hoeft niet te wachten tot de au

De industriële activiteiten van wereldspeler 3M in Zwijndrecht halen helaas al meerdere jaren negatief de nieuwsberichten. Er is een vastgestelde vervuiling met hoge waarden van PFAS\PFOS, stoffen die behoren tot de categorie Forever Chemicals, dus niet tot amper afbreekbaar. Dit is niet wat er in bepaalde dosissen in een menselijk lichaam zou moeten zitten. Op 24/2 is er de start van de rechtszaak aangespannen door Burgercollectief Darkwater3M. Dit voor de bevoegde Vred

We wensen jullie prettige feestdagen toe!

Het is december, alle blaadjes zijn van de bomen gevallen en voor velen betekent dit heel wat uren spenderen in de tuin om deze op te ruimen. Toch kan je deze bladeren beter laten liggen, ze zijn namelijk een paradijs voor allerlei planten en dieren. Naarmate het blad vergaat, verrijkt het de bodem en maakt het die voedzamer. Laat je in de herfst de bladeren liggen, dan ontstaat tegen de zomer een verteerde humuslaag die als een spons water opneemt en geleidelijk afgeeft aan