Waar ik bang voor ben.
Bang voor de duivel en bang voor zijn wijf, zou Rob de Nijs zaliger zingen. Een waarheid als een vers koebeest. Dat zoogdier met haar vier magen dat op tijd en stond van haar moedermelk moet bevrijd worden door een stampende machine. Geen zachte tedere handen van de stevige boerin. Dat is voltooid verleden tijd toen een koe nog koe mocht zijn en vooral en niet te vergeten de mens nog mens.
De rauwheid van het dagdagelijkse leven. Van het bestaan vol schaamte omdat je als ‘man’ ergens bang voor bent. Ondanks al je inspanningen van je winkel vol hormonen. Waar zitten deze dan toch verborgen. In de diepste krocht van je aftakelende lichaam. Onvindbaar. Zijn ze weggevloeid met de levensjaren. Spontaan gaan lopen van je onvoorspelbaar gedrag of fluwelen ingesteldheid. Hebben ze zich verwijderd uit noodzaak of bij gebrek aan enig alternatief. Verloren gegaan.
Waar zijn we in godsnaam bang voor. Voor beesten, voor mensen, voor beestige mensen.
Mijn angst voor wespen is ondertussen al bijna legendarisch. Simpel, ik zie er eentje vliegen en ik panikeer. Ze zien altijd naar mij alsof ik een mottig beest ben dat meedogenloos moet aangevallen worden. Liefst in kudde. Of bende. Go go go. Steken maar. Tot hij onder tafel ligt. Machteloos. Huilend van paniek, ogen dicht om ons niet te hoeven zien. Enkel nog maar horen. Blind voor de realiteit. Weg van de wereld en de ultieme insectenwerkelijkheid. Kutbeesten. Vliegende monsters. Hebben wespen echt wel een functie in de maatschappij. Bij deze beëindig ik hun officieel optreden in openbare ruimten. Dit moet stoppen, vooral in mijn eigenbelang.
Ben ik nog van iets anders bang. De wereld is aan de durvers en de harde roepers. De kroegtijgers die na drie glazen trappist Zundert 10 zich niet laten vloeren. Die ervoor gaan alsof ze net de complexe pubertijd achter zich hebben gelaten. De baard nog deels in de keel. De pukkels net verdwenen. De helden van gisteren die proberen ook de held van morgen te mogen zijn. Zonder kans, onherroepelijk kansloos. Verbaal nog sterk, sterker dan ooit. Maar dat lichaam dat de uitgesproken woorden niet meer volgt. Niet meer wenst te volgen, wegens confrontatie met de realiteit van de jaren. Achterom kijken overbodig. Het hier en nu. Bang voor alles en iedereen zonder het toe te geven. De resterende fierheid, tegen beter weten in rustig begraven zonder zerk.
Bang het levenseinde te zien naderen.




Opmerkingen