Een moment waarop de alarmbel afging.
Geen reclame zoals voor Verisure met bijna-overtuigende filmpjes om je direct een amper betaalbaar systeem aan te schaffen voor je veiligheid. Om je schaarde hebben en houden te beschermen tegen mensen met slechte bedoelingen, natuurfenomenen die je huis als doelwit hebben gekozen of een elektriciteitsinstallatie die er genoeg van heeft gelet op de overschrijding van de houdbaarheidsdatum.
Je weet het nog wel. Misschien wilde je het niet weten, maar dat doet er niets van af. De hamvraag is dan of je overgaat tot actie of net niet. Ondergaan tot de ondergang.
Een burn-out; lang het bestaan ervan ontkent maar plots is het daar. Zonder aanbellen, nochtans werkt de bel. Maar ja, niet de alarmbel. Zonder op de innerlijke deur te kloppen, dat hoeft ook niet want de bel doet het. We vallen in herhaling. Wat het gebruik van de ingang betreft.
Te veel hooi op je ranke vork genomen. Geen hooivork. Gewoon een tijdlang maar bijgeladen en bijgeladen en bijgeladen, zonder verpozen. Tot je overladen bent. Geen tarra bruto netto berekeningen, geen wiskundige waarde eraan gevestigd. Gewoon simpel eenvoudig overbelast. Je dunne grens overschreden, je eigen sterkte overschat, de marge niet gezien. De chaos in je eigen organisatie niet meer controleerbaar. Overspoeld met een van buitenuit onzichtbare vloedgolf. Een verschenen tsunami zonder vangnet.
Rest je enkel het afstand nemen van. Het opnieuw ordenen van je bezigheden. Het afstoten van mensen en dingen, per direct. Overbodige schrappen. Je eigen verantwoordelijkheden beperken tot wat je werkelijk aankunt.
En vooral rust, rust, rust. En een beetje roest.




Opmerkingen