top of page
Zoeken

Ontbijt

11 minuten geleden
2 minuten om te lezen

Hond bijt. Ontbijt dus. Geen hond vandaag die bijt op ’t programma. Nu even niet. Zonder  garantie. Tandloos maar wel grommen. Geen dieren en beestige toestanden. Geen blaffers  op vier poten. Geen storende woef-woef geluiden. Ook niet waf-waf.  


Heb ik ooit ontbijt op bed gekregen, want dat was het oorspronkelijke uitgangspunt. De  reden van mijn huidig schrijven. De reden om mijn pen over het papier te laten bijna-ritmisch  bewegen, in verstaanbare vormen zonder normen. Letters, leestekens en al wat erbij kan  horen. Zonder beperkingen. Op t zicht, zonder voorafgaande studie of niet neergelegde  pleidooien. Geen toga of Engelse rechtbankpruik.  


Ontbijt. Ik weet het eerst niet meer, allicht is het ooit voorgevallen, zonder indruk te maken.  Geen impressie. Niks dat ik heb kunnen losweken uit m’n povere geheugen. De databank van  ons bestaan. Dus beperkt tot wat er van mijn geheugen overblijft. Een gemis allicht. Een  ontbrekende niet historische schakel zelfs. Fier opgenomen in mijn nog vrij uitgebreide to do  lijst. Overbodigheid troef. Zonder harten dame. En een klaveren zot is al helemaal niet te  vinden op de velden van mijn eigen slagveld. Zinloosheid van het bestaan en het  vergankelijke. 


En toch wil ik mijn denken, voorstellen in gedachten, mijn imaginatie op maximum volume  zetten. Geen overschrijding maar een beperkte actie binnen de oneindige limieten. No rules. 


Ontbijt. De zaligheid ervan ontgaat me. Een klopje op de deur, nauwelijks hoorbaar voor  diegenen wiens gehoor op de return is. Denk aan luxe, champagne en geen  hoofdpijnverwekende cava alstublieft, vettige verse croissantjes van een goed jaar en bijbehorende toestanden. Eet – toestanden. De kar leegeten en leeg plunderen. Tot de  laatste snik. Want je hebt ervoor betaald. Geen verkwisting, liever drie dagen maagpijn. Of  een kop om niet meer buiten te komen zonder gezichtsmasker.  


Ontbijt. Verschietend van de kostprijs, te betalen met je kredietkaart. Die van je werk niet te  verantwoorden. In de hoop dat de gelimiteerde limiet voldoende is. Het krediet  overbrugbaar niet overdraagbaar. Die limieten toch, je botst er zonder te willen heel spontaan tegenaan. Niet die van jezelf. Maar toch. Botsen, vallen en opstaan.  


Met je smoel misschien vol bloed maar opzij, opzij, want ik heb ongelofelijke haast. Maak  plaats want we hebben maar een paar minuten tijd om onopgemerkt ervandoor te gaan zonder de financiële regeling. We zullen rennen, misschien vliegen en een andere keer dan  blijven we weer slapen.

 
 
 

Opmerkingen


bottom of page