Ontbijt
Hond bijt. Ontbijt dus. Geen hond vandaag die bijt op ’t programma. Nu even niet. Zonder garantie. Tandloos maar wel grommen. Geen dieren en beestige toestanden. Geen blaffers op vier poten. Geen storende woef-woef geluiden. Ook niet waf-waf.
Heb ik ooit ontbijt op bed gekregen, want dat was het oorspronkelijke uitgangspunt. De reden van mijn huidig schrijven. De reden om mijn pen over het papier te laten bijna-ritmisch bewegen, in verstaanbare vormen zonder normen. Letters, leestekens en al wat erbij kan horen. Zonder beperkingen. Op t zicht, zonder voorafgaande studie of niet neergelegde pleidooien. Geen toga of Engelse rechtbankpruik.
Ontbijt. Ik weet het eerst niet meer, allicht is het ooit voorgevallen, zonder indruk te maken. Geen impressie. Niks dat ik heb kunnen losweken uit m’n povere geheugen. De databank van ons bestaan. Dus beperkt tot wat er van mijn geheugen overblijft. Een gemis allicht. Een ontbrekende niet historische schakel zelfs. Fier opgenomen in mijn nog vrij uitgebreide to do lijst. Overbodigheid troef. Zonder harten dame. En een klaveren zot is al helemaal niet te vinden op de velden van mijn eigen slagveld. Zinloosheid van het bestaan en het vergankelijke.
En toch wil ik mijn denken, voorstellen in gedachten, mijn imaginatie op maximum volume zetten. Geen overschrijding maar een beperkte actie binnen de oneindige limieten. No rules.
Ontbijt. De zaligheid ervan ontgaat me. Een klopje op de deur, nauwelijks hoorbaar voor diegenen wiens gehoor op de return is. Denk aan luxe, champagne en geen hoofdpijnverwekende cava alstublieft, vettige verse croissantjes van een goed jaar en bijbehorende toestanden. Eet – toestanden. De kar leegeten en leeg plunderen. Tot de laatste snik. Want je hebt ervoor betaald. Geen verkwisting, liever drie dagen maagpijn. Of een kop om niet meer buiten te komen zonder gezichtsmasker.
Ontbijt. Verschietend van de kostprijs, te betalen met je kredietkaart. Die van je werk niet te verantwoorden. In de hoop dat de gelimiteerde limiet voldoende is. Het krediet overbrugbaar niet overdraagbaar. Die limieten toch, je botst er zonder te willen heel spontaan tegenaan. Niet die van jezelf. Maar toch. Botsen, vallen en opstaan.
Met je smoel misschien vol bloed maar opzij, opzij, want ik heb ongelofelijke haast. Maak plaats want we hebben maar een paar minuten tijd om onopgemerkt ervandoor te gaan zonder de financiële regeling. We zullen rennen, misschien vliegen en een andere keer dan blijven we weer slapen.




Opmerkingen