In de regen staan.

Niet de volle zon, de ongewenste hagelbui, de prachtige sneeuwvlokken, maar… de regen. Gelukkig is dit maar water, meer niet. Ook niet minder. Levensnoodzakelijk vocht. Recht uit de hemel gezonden. Redelijk proper water, niet naar zweet stinkend, zoals het water dat ikzelf bij een inspanning produceer. Niet naar urine smakend, zoals ik na een drankgelag, zelf produceer. Uit het bijna niets mn edele unieke lichaam verlatend. Meestal kort ervoor en dit tot op heden signalen gevend dat het zover is. Je moment grijpen alvorens het te laat is. Luisteren naar je lichaam, hoe graag je het soms ook wil overslaan. 

Wanneer heb je voor het laatst in de regen gestaan? Was dit een zachte aangekondigde zomerse plensbui of een stortvloed tijdens een bijna tropisch aandoende herfststorm.

Neen, niet op de fiets, want daar waag ik me niet meer aan. Mooie uitvinding voor anderen, trappen maar vooral doortrappen. Zonder doortrapt te zijn. Enkel de bel kan me bekoren, daar gaat men voor uit de weg. Dit geeft me toegang tot de ultieme finale en tot aan het volgende kruispunt zonder lichten. Een zadel waarvan je minstens een overdadige portie aambeien van krijgt. Staat ook zo vermeld op de schriftelijke aankoopgarantie. En banden die het onder je gewicht en enkele onvermijdbare glasscherven begeven. Rubberen platte slachtoffers. Zelfs met een handmatige pomp slechts tijdelijk en voor enkele luttele meters te redden, zonder vooruitzicht op herstel. Een pleister onwaardig. 

Paraplu’s zijn een overbodigheid in m’n lange bestaan. Er waren prachtige exemplaren in m’n toegewezen erfenis die de kringwinkel dankbaar in ontvangst nam. Of ze deden toch alsof om de dwaas die ik soms ben tegemoet te komen. Wachtend op een koper en een pletsbui om zijn of haar degelijkheid te bewijzen en demonstreren. Laat ik dit alles gewillig en sans regrets aan mij voorbijgaan. Tot aan de eindbestemming, het/ons fatum.

De regen in overvloed op mijn huid. Alweer enkele maanden terug in de vergankelijke tijd. Een looptraining, tegen beter weten in. Of toch bijna. Gieten alsof de ark met een vrolijke dierenbende in onmiddellijke aantocht was. De langnek giraffen, apen en olifanten reeds ter plaatse. Misschien nog geen menselijke wezens deze keer, zouden we ze overslaan dit maal. Een verstandige keuze, kunnen ze moeder aarde niet verder verkloten na de zondvloed. Laat die duif maar op verkenning gaan. Vlieg, duif vlieg, zonder kleurrijk getuigschrift voor aan de behangen muur en zonder vertrek met z’n allen in Barcelona, recht vanuit een rieten korf. Neem een takje in de lege bek en breng de blijde boodschap.