Kind aan huis.

Kind aan huis, zelfs kleinkind aan huis. De overtreffende trap. Onaangekondigd  langskomen, geen concrete afspraak te hoeven maken, de trap afdalen en je bent zonder kloppen op je finale bestemming. 

Op niet veel plaatsen ben je kind aan huis en kun je zomaar onaangekondigd  binnenvallen wanneer het je past. Niet wanneer het anderen past. Mij past. Altijd welkom, zoals op zovele bordjes voor de deur van nobele onbekenden, waar je allicht helemaal geen toegang krijgt. Onbekenden die gewoonweg  onbekenden willen blijven. Waar je zelf de stenen in de heraangelegde gang van keramische tegels niet mag begluren en de parlofoongeluiden je duidelijk  maken welk je positie in het geheel is. Geen doorgang. Wegwezen. Inpakken en doorgaan met je leven maar niet op dit adres.  

Bij mijn bomma Angele was ik altijd meer dan welkom. Geen slot op de houten  deur met ondoorzichtige glazen en een afwezige sleutel die er allicht nooit  geweest is, nooit gevonden. Of weggegooid in de diepste vergeetput van de Borgerhoutse woning. Nooit naar gezocht. 's Morgens koffie of thee met  radiogeluiden en met een klein rozijnenkoekje voor de korte wandeling naar  school. Bij terugkeer ervan zelfgebakken frietjes in blokken gezonde ossewit,  welke saus erbij weet ik niet meer zeker. Allicht mayonaise, want dat zie ik haar -bommama- in gedachten nog zelf maken, met de vos lemmens mosterd of een dosis citroen erbij. En soms appelbeignets van een appelsoort die zich daartoe  leende en die helemaal geen schrik hadden van het warme vet waarin ze mochten verdrinken zonder reddingsoptie. Tot ze bruin waren, bruin gebakken. Of pannenkoeken niet te dik en niet te groot. Niet van die hopeloze dikzakken die mijn moeder produceerde in haar helaas kankerverwekkende teflonpannen. Met bruine suiker, enkele gezonde soeplepels vol. En dan het geheel  oprollen met de hand zodat de helft ervan ritueel terug op je bord viel, wachtend op het volgende baksel. Geen misbaksel. Of schelpen van de heilige  Sint Jacob in de oven, gevuld met verse vis van de markt en geplette aardappelen, allicht bintjes. Herbruikbaar tot de houdbaarheidsdatum. Zonder gene of verdere introductie 

Altijd welkom dus bij de bomma. Vijftig jaar later denk ik er nog terug aan.  Traantje mag maar is niet verplicht. Na zoveel jaar moet een volwassen mens  dit kunnen plaatsen. Of net niet. Veel vergeten maar ook veel onthouden. Welkom in m’n overwegend nachtelijke dromen. Bomma, je mag me zeker  bezoeken want dat is lang geleden. Mijn vader, jouw enige zoon, was er wel  twee nachten geleden. En de droom was mooi en neem ik mee. Kom volgende keer mee met hem. Alstublieft.  

Alstublieft.