Het groene verhaal van mijn nagelriemen

We zijn al onze hele leven noodgedwongen samen, van bij de geboorte zeg maar. Misschien zelfs al even voordien, hetgeen ik veronderstel. Zonder enige bewijsvoering. Onafscheidelijk met elkaar, zonder enige vorm van geschreven overeenkomst, verbonden. De een kan niet zonder de ander. Handen zonder bewegen die zich toch roeren in het harde bestaan. Dit kleine niet onbelangrijke deel van mezelf mag zelf zijn verhaal vertellen. Het verhaal van m’n nagelriemen en hun groene jeugdbelevenissen. 

Nog jong, onervaren en onvolgroeid mocht ik al meehelpen met de vader van mijn lichaamshelft. Samen met hem op het buitenverblijf graven in de zanderige grond. Spitten daar waar er fleurige kleurige bloemen dienden gepland die vanwege de totaal onaangepaste grond nooit enig daglicht zouden zien. Graven om betonnen ringen te steken voor wat een toilet ging worden, zodat je je behoeften niet de in vrije ongerepte natuur diende te doen. Een houten kotterij errond en een primitief gemakhok was geboren. En opnieuw graven in moeder aarde om een kuil te voorzien om onkruid en al het overtollige van je leven op te smoren in een vlambaar geheel. Indianensignalen in rookvorm verspreiden naar de immer gelukkige buren toe. Mee weekendschuppen om boompjes van mini formaat in de grond te krijgen, jonge berken gaan ophalen en uitdoen in een wei vijfhonderd meter verder, in alle vroegte van de dag om eventuele getuigen niet te ontmoeten op het pad van ridicule plantjesdiefstal. 

Absoluut geen groene vingers er aan overgehouden. Toen niet en nu niet. Me in een knalgroene handschoen steken was hierbij ook niet de oplossing. Onhandigheid troef met die harde foltertuigen met verstevigingen op totaal overbodige, bijza zinloze, plaatsen. Wrijven met een overdosis groene sunlight zeep en een handdoek die aanvoelde als vers schuurpapier om alles zo proper mogelijk te laten opnieuw verschijnen. Ja we hebben al wat meegemaakt. Verdekke toch. Wat we samen met al onze andere lichaamsdelen en deeltjes al hebben doorstaan. Reken maar.

Een crème uit een goedkoop potje ruikende naar Coco’s kan een beetje verlichting brengen zonder het verleden weg te wissen. Die nagelriemen toch. Ontevreden over hun bestaan, over hun lijdensweg maar altijd trouw  aan de eigenaar ervan gebleven op een lichte ontsteking als stil maar zichtbaar en gerechtvaardigd protest na. Blijf maar bij mij.