Kanariepiet

Nooit een vrolijk kwetterend kanariepiet exemplaar in m’n bezit gehad, voor zover je een vogel kunt ‘bezitten’. Heb ik dan ook iets gemist ? Wat je niet kent kun je allicht ook niet missen. Ik heb ook niet echt een klik met vleugeldieren en ken er niet echt iets van als ik heel eerlijk moet zijn met mezelf. Ik moet al heel ver teruggraven in mijn kolossale geheugenkaart om een eerste vogelervaring voor de geest te kunnen roepen. Bij mijn grootmoeder, waarmee we in hetzelfde huis maar ieder op zijn/haar verdieping woonden, is er even, allicht een gewenste vakantie logé, een gevederd kleurig exemplaar geweest. Een bevrijding uit zijn kooi van vergetelheid. Mogelijk was het een papegaai, een beeld kan ik er niet meer echt van voor de ogen halen. Uitzicht onbekend, impressie nul. Pluimen, stof en lawaai, een aanwezige overbodige vogel. Kortzichtig maar ja. Van mijn kant.

Wel heb ik het altijd moeilijk als ik een dood of halfdood exemplaar zie, aangereden door een snelle vierwieler of ander misbakken voertuig. Maar meestal zijn dat duiven. Soms geven die de indruk op zelfmoordmissie te zijn. Trager dan traag met een vadsig laagvliegend lichaam. De trein der traagheid maar dan in de lucht. Liefst ter hoogte van de autoruit of spiegel. Mikkend op hun eigen afscheid. Zonder urne om te bewaren. Andere exemplaren die absoluut tegen de ruiten willen vliegen van het terras vind ik zielig. Vaak blijven ze dan enkele minuten bijna roerloos liggen, vinden zichzelf terug zoals lazarus maar dan zonder doeken en maken zich uit de gevleugelde voeten.

De man van m’n nichtje was wel mogelijk als enige van de familie in het bezit van een grote uitgebreide volière. Hij was dan ook aangetrouwd.  Hierin zaten ongetwijfeld ook kanariepietjes. Van de rondgang is niet veel blijven hangen, zelfs niet in m’n brede neus. Aangetrouwde familie wordt ook familie mits enige inspanning van beide kanten. Zelfs met een afwijking zoals het houden van vogels in massa en in kooitjes. Leuk om naar te kijken gedurende enkele luttele verspilde minuten.

De kans dat ik op termijn kanariepietjes in huis haal schat ik echt niet hoog in. Maar zoals met alles ‘never say never' .